حركات پركامبرين پاياني بالازدگي هاي مهمي در آذربايجان به وجود آورده و به طور محلي سبب دگرشيبي هاي زاويه دار در چند نقطه شده است (تكاب و قره داغ). طي پالئوزوئيك وقوع حركات قائم در كامبرين سبب ايجاد تغيير ناگهاني در ليتولوژي يا نبود در رسوبگذاري (مابين سازند ميلا و لالون) شده است. در سنگ هاي پالئوزوئيك مياني نشانه هايي حاكي از فرسايش در سرتاسر آذربايجان ديده مي شود كه نمايانگر بالاآمدگي حاصل از حركات خشكي زايي به سن كالدونين است. همچنين در اين راستا مي توان گفت هيچ فاز كوهزايي طي پالئوزوئيك زيرين تا دونين سرزمين آذربايجان را تحت تأثير قرار نداده است.
   پديده تكتونيكي مهمي در اوايل دونين كه با شكستگي توام بوده باعث تقسيم بسيار مشخص رخساره ها در آذربايجان شده است (گسل تبريز). شكستگي مزبور از گودال زنجان – ابهر شروع و با امتداد شمال غرب تا رشته كوه هاي شمال تبريز و از آنجا تا شمال غربي آذربايجان و قفقاز ادامه مي يابد. رسوبات كربونيفر فوقاني مانند اكثر نقاط ايران در آذربايجان نيز وجود ندارد.
   حركات هرسينين در خوي، مورو، ميشو و هرزن – دره قابل مشاهده است. در اين مناطق توده هاي نفوذي از نوع گرانيت، ميكروگرانيت و ديوريت در داخل سيستم هاي قديمي نفوذ كرده و به وسيله آهك هاي پرمين پوشيده شده اند. حركاتي كه در ترياس مياني رخ داده باعث ايجاد شكاف در پلاتفورم پالئوزوئيك شده كه اين امر منجر به ايجاد دو بخش جداگانه با ساختماني كاملاً متفاوت گرديده است (گسل زرينه رود). بخش غربي .و جنوب غربي اين خط جداكننده به يك گودال با فرونشيني مداوم تبديل شده و رسوبات ضخيم يا رخساره شيلي همراه با مواد آتشفشاني زير دريايي از ترياس فوقاني تا كرتاسه انباشته شده است. فرايندهاي تكتونيكي در سمت ديگر خط جداكننده باعث ايجاد يك محيط قاره اي و گهگاه دريايي در شمال شرق و شرق حاكم شده است.
   در دوره اليگوسن رسوبات بيشتر از نوع تخريبي و كم عمق دريايي و تقريباً بدون فعاليت آتشفشاني بوده است. لازم به ذكر است كه پس از بالاآمدگي ناشي از چين خوردگي اليگوسن آغاري رسوبات دريايي قم در بخش هاي مركزي و منتهي اليه شمال شرقي و غربي آذربايجان ته نشين شده است. بخش زيرين اين رسوبات را نمك گچ و انيدريت تشكيل داده و به حالت بين لايه اي در آن رس و سيلت ديده مي شود.
  
  
   لرزه خيري استان آذربايجان غربي
  
   - تعداد 16 زمين لرزه تاريخي در اين استان گزارش شده است.
   قديمي ترين زمين لرزه تاريخي و رويداده در سال 1319 ميلادي در حوالي شهرستان باكو با بزرگاي تقريبي 5 به وقوع پيوسته است.
   عرض و طول جغرافيايي و مركز آن، به ترتيب 10/39 و 50/44 مي باشد.
   بزرگاي آن در مقياس امواج سطحي 5 مي باشد و مرجع گزارش كننده ملويل و اميرسيز مي باشد.
   آخرين و بزرگترين زمين لرزه تاريخي رويداده در تاريخ 5/7/1880 ميلادي به وقوع پيوسته است.
   عرض و طول جغرافيايي رو مركز آن، به ترتيب 42/36 و 32/47 مي باشد.
   بزرگاي آن در مقياس امواج سطحي 7 مي باشد و مرجع گزارش كننده بربريان 1974 مي باشد.
  
   - تعداد 95 زمين لرزه دستگاهي از سال 1900 ميلادي تا امروز در اين استان روي داده است.
   قديمي ترين زمين لرزه دستگاهي رويداده در تاريخ 24/2/1902 ساعت 00 :03 ثبت شده است. عرض و طول جغرافيايي و مركز آن، به ترتيب 45/38 و 87/44 مي باشد.
   بزرگاي آن در مقياس امواج سطحي 4/5 مي باشد و منبع ثبت كننده آن THR است.
   آخرين زمين لرزه تاريخي رويداده در تاريخ 22/9/2004 در ساعت 8:03:23 ثبت شده است. عرض و طول جغرافيايي رو مركز آن، به ترتيب 23/38 و 04/45 مي باشد.
   بزرگاي آن در مقياس امواج سطحي 7/5، امواج دروني 1/6 مي باشد و منبع ثبت كننده PAS است.
   در اين استان تعداد 40 ايستگاه شتابنگار ديجيتال و 5 ايستگاه آنالوگ مي باشد.
   در اين استان تعداد 2 ايستگاه لرزه نگار فعال مي باشند.
  
   گزارش صنعت استان آذربايجاغن غربي
   شهرك هاي صنعتي استان
   1) اروميه 1، كيلومتر 7 اروميه – بزرگراه شهيد كلانتري، 32 هكتار
   2) اروميه 2، كيلومتر 6 اروميه – ريحان آياد، جاده دريا، 63 هكتار
   3) خوي، كيلومتر 15 خوي – سلماس، 221 هكتار