آلوزاروس

دايناسوري متفاوت

آلوزاروس دايناسوري بزرگ و گوشتخوار بود. اين جانور، بزرگترين گوشتخوار آمريكاي شمالي در طي دوره ژوراسيك پسين بود.

آناتومي

آلوزاروس، درنده قدرتمندي بود كه روي دوپاي قوي راه مي رفت، گردني قوي و اس شكل داشت و مهره هاي وي با دايناسورهاي ديگر تفاوت داشت(از اين رو نام آن، دايناسور متفاوت است). اين دايناسور دمي حجيم،‌بدني بزرگ و استخوانهايي سنگين داشت. بازوهاي آلوزاروس كوتاه بوده و دستاني سه انگشتي با چنگالهاي تيز داشت كه طول آنها بيش از 6 اينچ(15 سانتيمتر) بود.

طول آلوزاروس،‌ بيش از 38 فوت(12 متر) و ارتفاع آن 5/16 فوت(5 متر)بود و حدود 1400 كيلوگرم وزن داشت. طول جمجمه آن 3 فوت(90 سانتيمتر) بود و روي پيشاني دو شاخ داشت و روي چشم و بالاي سرش، برآمدگيهايي استخواني قرار مي گرفت. اين دايناسور، آرواره هايي بزرگ و قدرتمند با دندانهايي بلند، تيز و مضرسي به طول 2 تا 4 اينچ(5 تا10 سانتيمتر) داشت.

گاستراليا(دنده هاي آويزان شكمي) دنده هايي نازك و شكننده است كه از اندامهاي داخليبخش مياني بدن (مثل ريه)، حفاظت و حمايت مي كنند. اين دنده ها به ستون فقرات پشتي متصل نيستند بلكه به پوست منطقه شكمي متصل مي شوند.

وزن گونه هاي مختلف آلوزاروس متفاوت است. آلوزاروس فراجيل، آلوزاروس آتروكس،‌آلوزاروسفروكس وزني در حدود 1/1 تا 9/1 تن(1 تا 7/1 تون)دارند. آلوزاروس امپلكسوس، سنگينتر بوده و وزني در حدود 7/2 تا5/5 تن(3 تا5 تون)داشت.

يك نمونه مهره آپاتوزاروس يافت شده است كه بر روي آن علائمي از دندانهاي آلوزاروس وجود داردكه به درون مهره فرورفته است و شاهدي از حمله آلوزاروس است.

تغذيه و دندانها

آلوزاروس گوشتخواري بزرگ بود كه مجهز به دندانهايي تيزونوك داروآرواره هايي بزرگ و قدرتمند بود. اين دايناسور، در محل زندگي خود بزرگترين گوشتخوار به حساب مي آمد. به علاوه، دستان اين تروپود داراي چنگالهايي بلند و تيز بود. احتمالا آلوزاروس دايناسورهاي بزرگ گياهخوار، مثل استگوزاروس را مي خورده است.

آلوزاروس، درنده اي بزرگ و خشمگين بود كه مي توانست ساروپودهاي داراي اندازه متوسط(يا ساروپودهاي بزرگي را كه مريض يا آسيب ديده بودند مثل آپاتوزاروس ) و بسياري از هم عصرهاي خود را بكشد. مهره اي از آپاتوزاروس(نوعي ساروپود بزرگ) يافت شده است كه بر روي آن علائمي از دندانهاي آلوزاروس وجود دارد. احتمالا آلوزاروس، لاشخور هم بوده است و باگوشتخواران ديگر كرتاسه ،‌ رقابت داشته است.

رفتار

آلوزاروسها به صورت گروهي شكار مي كرده اند. آلوزاروسها حتي ساروپودهاي بسيار بزرگ (مثل ديپلودوكوس و كامارازاروس ) را هم شكار مي كردند. احتمالا اين دايناسورها، حتي استگوزاروسها و ايگوانودونتها را هم شكار مي كرده اند. آلوزاروس،‌ در ژوراسيك پسين فراوانترين شكارچي در آمريكاي شمالي بود.

هوش

آلوزاروس، نوعي كارنوزار بود و هوش آنها(يا EQ كه از روي نسبت مغز به وزن بدن اندازه گيري مي شود) بين دايناسورها بالا بود.

EQ - بهره هوشي

تحرك

آلوزاروس، روي دو پاي ماهيچه اي راه مي رفت. طول پاهاي آلوزاروس حدود 38/1 متر و طول گامهايش(فاصله ميان ردپاها)حدود 72/2 متر و طول استخوان ران حدود 30 اينچ(77 سانتيمتر)بود.

در مورد اينكه آيا تروپود هاي بزرگ و داراي بازوان كوتاه(مثل تي ركس ، گيگانتوزاروس ، آلبرتوزاروس و آلوزاروس ) مي توانسته اند خيلي سريع بدوند يا نه ترديد وجود دارد زيرا اگر آنها زمين بيفتند، بازوهاي كوتاه آنها نمي شكند بلكه خيلي بد صدمه مي بينند(جيمز فارلو،1995). اين بدان معناست كه تروپودهاي بزرگ،‌جانوراني كندرو و آهسته بوده اند.

دكتر بروس روتچيلد، از مركز استخوان شناسي شمال شرق اهايو، شواهدي از 14 دنده شكسته شده را در آلوزاروسها پيدا كرد كه زخمهاي التيام يافته اي را نشان مي دادند كه احتمالا در اثر سقوط جانور به وجود آمده بودند. به احتمال زياد اين زخمها به هنگام دويدن ايجاد شده بودند(همان طور كه در 16 آوريل 1998، در مجله دانشمند جديد گزارش شد).

تجزيه اشعه ايكس آلوزاروس نشان داد كه دنده هاي آلوزاروس، در نزديكي شانه(استخوان كتف) ترك خورده و التيام يافته بود. آلوزاروس، بعد از سقوط كه احتمالا به هنگام دويدن رخ مي داده است، قادر به ترميم زخمهاي خود بود. بنابراين اين نظريه كه احتمالا تروپودهاي بزرگ و كوتاه دست،‌چون بعد از سقوط توانايي ترميم زخمهاي خود را نداشته اند پس قادر به دويدن هم نبوده اند، حداقل در مورد آلوزاروسها اشتباه است. آلوزاروسها، بارها بعد از صدمات جدي، زخمهاي خود را ترميم كرده اند.

در سال 1995،‌جيمز فارلو،‌از دانشگاه اينديانا- پوردو،‌ عنوان كرد كه يك تي ركس بزرگ نمي توانسته با سرعت بيش از 20 مايل در ساعت(32 كيلومتر در ساعت) بدود، زيرا اگر با سرعتي بيشتر از اين مي دويد، آسيبهاي ناشي از زمين خوردن به حدي شديد بود كه احتمالا منجر به مرگ دايناسور مي شد. وزن تي ركس حدود 6 تن و ارتفاع آن بيش از 20فوت(6 متر) بوده اما آلوزاروس اندكي كوچكتر بوده و حدود 3 تن وزن و 5/16 فوت(5 متر) طول داشته است. فارلو مي افزايدتحليل روچيلد مبتني براين فرض است كه آلوزاروس كوچكتر از تي ركس بوده است(بدن كوچكتر او باعث مي شد كه برخورد وي با زمين شدت كمتري داشته باشد بنابراين اين جانور بعد از سقوط به هنگام دويدن، قادر به ترميم خود بوده است).

زمان زيست آلوزاروس

آلوزاروس، بزرگترين گوشتخوار دوره ژوراسيك پسين، حدود 154 تا 144 ميليون سال قبل بود.

كشف و نامگذاري فسيلها

آلوزاروس، در سال 1877، توسط ديرينه شناس اتنيل سي مارش نامگذاري شد. نخستين اسكلت كامل آلوزاروس،توسط رانچر فلچ در سال 1883 در كلرادوي آمريكا كشف شد.

بيش از 60 فسيل آلوزاروس يافت شده است كه اغلب درسازند موريسون كلرادوي آمريكا كشف شده اند. اما در مكانهاي ديگري در غرب آمريكاي شمالي و استراليا هم يافت شده اند. فسيلهاي آلوزاروس، احتمالا در آفريقا و پرتغال در اروپا هم كشف شده اند. آپاتودون هم در واقع آلوزاروس است.

طبقه بندي:

  قلمرو(جانوران)

  شاخه مهره داران(داراي طناب عصبي پشتي هستند كه در مغز خاتمه مي يابد)

  رده آركوزاريا ( دياپسيد ها با دندانهاي سرپيچي و غيره)

  راسته ساريچيا - دايناسورهاي جهنده.

  زيرراسته تروپودا - گوشتخواران دوپا.

  تتانورا- تروپودهاي تكامل يافته

  نئوتتانورا- تتانورانهاي پسين

  روراسته كارنوزاريا = آلوزاريا- درنده هاي بزرگي كه داراي برآمدگيهاي زيادي در سر بوده و شامل كاركارودونتوزاروس و گيگانتوزاروس مي باشند.

  خانواده آلوزاريدا-گوشتخواران بزرگي كه در سربرآمدگيهاي استخواني دارند،به صورت گله اي شكار مي كنند و شاما آلوزاروس، ساروفاگاناكس و نئووناتور هستند.

  جنس آلوزاروس

 گونه آلوزاروس فراجيليس(نامگذاري گونه توسط مارش،1877)

 گونه آلوزاروس امپلكسوس(كوپ،1878، در ابتدا اپانترياس ناميده مي شد)

 گونه آلوزاروس آتروكس(مارش،1878، در ابتدا كرئوزاروس ناميده مي شد)

 گونه آلوزاروس فروكس(مارش،1896).   

فعاليتهاي آلوزاروس

آلوزاروس، دايناسوري بزرگ و گوشتخوار بود كه بر روي چشمانش برآمدگيهاي كوچكي داشت. هيچ كس نمي داند كه آلوزاروس يا هر دايناسور ديگري چه رنگي بوده است.

تغذيه
 آلوزاروس گوشتخوار بود و به صورت گله اي شكار مي كرد. در اين گروهها، آلوزاروس حتي ساروپودهاي خيلي بزرگ(مثل ديپلودوكوس و كامارازاروس ) را هم شكار مي كرده است.

ويژگيهاي آلوزاروس